Een overwinning die uit mijn tenen moest komen. Dat is waarschijnlijk de beste omschrijving van mijn gevecht op de vijf kilometer tegen Havard Bökko tijdens de Essent ISU World Cup in Heerenveen.

Voor de race heb ik twee dagen lang met griepachtige verschijnselen in een donkere hotelkamer gelegen. Bij het inrijden had ik zelfs nog even licht overgegeven. Voor mij was de vijf kilometer dus echt een kwestie van twaalf rondjes rijden en daarna zo snel mogelijk weer wegwezen. Terug naar het hotel, terug naar mijn bed.

Natuurlijk heb ik mezelf de vraag gesteld of het wel verstandig was om te rijden. Geloof me, het was geen eenvoudige keuze. Maar ik wil komende week, wanneer bij de Essent World Cup in Hamar de tien kilometer op het programma staat, gewoon heel graag in de laatste rit starten. Dat geeft immers een tactisch voordeel. En als ik daar win, ben ik ook op die afstand definitief verzekerd van een olympisch startbewijs.

Ik had geen koorts. Anders was ik op de vijf kilometer absoluut niet van start gegaan. In dat geval kan het verergeren en kan je er het hele seizoen last van houden. Dat zou het beslist niet waard zijn geweest. Alles draait immers om de Olympische Spelen in Vancouver en niet om de World Cup in Heerenveen, daar ben ik me terdege van bewust. Om die reden heb ik mezelf na de race ook afgemeld voor de ploegachtervolging van zondag.

Of ik een risico heb genomen om allesbehalve fit toch van start te gaan? Dat weet je nooit. Ik denk dat het wel meevalt. Ik moet de komende dagen gewoon even rustig aan doen. Als ik er vanaf de start volle bak ingevlogen was, had het wellicht wel een risico ingehouden. Maar ik probeerde mezelf juist rustig te houden. Dat lukte gedeeltelijk. Op het laatst speelde mijn eergevoel namelijk behoorlijk op. Ik wilde persé niet verliezen, dus ik moest in de laatste ronden nog even flink aanzetten. Ik heb mezelf toen wel verbaasd, want ik had niet gedacht dat ik nog zó hard zou kunnen. Over mijn winnende tijd van 6.16,29 mag ik gezien de situatie best een beetje trots zijn.

Onderweg heb ik geen seconde overwogen om Bökko te laten lopen. Ik reed weliswaar het grootste deel van de race op achterstand, maar het gat was geen moment onoverbrugbaar. Anders had ik op een gegeven moment wel gezegd: mazzel! Zelf denk ik dat Bökko niet in supervorm was. Ik hoorde na mijn race dat hij tegen Noorse journalisten had gezegd dat hij mij alleen maar zwakker heeft zien worden de laatste jaren, maar daar komt hij nog wel achter...

Natuurlijk, het onderlinge verschil is lang niet zo klein geweest, maar ik was echt ziek. Veel zieker dan een paar weken geleden bij de NK afstanden. Ik had verslagen kunnen worden, dat wist ik van tevoren. Met die wetenschap in het achterhoofd is het heel makkelijk om gewoon niet te rijden, een paar dagen uit te zieken en vervolgens volgende week in Hamar weer fit aan de start te verschijnen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb hier gewonnen op eergevoel, niet omdat ik zo fit was. Ziek de beste zijn, is ook een kunst. En ik weet nu dat ik straks in Vancouver ook kan winnen als ik onverhoopt een slechte dag zou hebben...

Bron: Svenergy.nl